Sluit venster
donderdag 31 juli 2014
Girlpower

Vandaag heerlijk met mijn mannen naar de dierentuin geweest. Zo leuk om die twee samen kind te zien zijn.

Samen over de touwbrug om de beren goed te kunnen zien, samen in het boemeltreintje (waar ik, nu 37 weken zwanger, niet in mocht omdat we anders overbeladen waren; of een andere reden misschien maar ik mocht er gewoon echt niet in…). En dan voor Noah-Sem via de olifanten (geen grappen maken!) eindelijk naar de speeltuin. Het mooiste van de dierentuin vindt Noah-Sem :).

De mannen gingen samen op avontuur en ik, moeders met d’r dikke buik, nestelde mij heerlijk op een bankje in de zon. Ik kijk naar Noah-Sem en verbaas me elke keer meer over mijn kleine man. Hoe snel wordt hij groot en wat durft hij veel. Hij gaat rustig in z’n eentje van de hoogste glijbaan en heeft energie voor tien.

Mijn gedachten dwalen weer eens af naar hoe het straks met een meisje erbij zal zijn. Zal de baby een stoer wijfie worden of toch meer op haar moeder lijken, die altijd wat voorzichtiger was? Ik was goed in radslagen en met balspellen liet ik me niet kennen, maar koppeltje duikelen of over de balk lopen of hoog aan de ringen zwieren… daar was ik minder van.

Ik mijmer weg maar wordt wakker gegild door een lief klein meisje dat de speeltuin in komt rennen op zoek naar haar ouders. Ze wil hen een kunstje laten zien. Zonder vrees klimt ze op het hoogste rek, half in haar onderbroek, met uitgezakte paardenstaart, modder op haar hemdje en een scheve haarband. She don’t care en komt trots naar haar kunstje (helemaal omhoog klimmen) vragen hoe knap haar vader en moeder haar wel niet vinden.

Dit alles doet me herinneren aan hoe fijn het was om kind te zijn. Niet bezig te zijn met wat anderen van je vonden niet bezig te zijn met of je haar wel goed zit. En gillen als je daar zin in hebt en driftig op de grond vallen als je het ergens niet mee eens bent. 

Waar gaat het mis vraag ik me dan af. Dat je je bezig gaat houden (en laat beïnvloeden) door wat anderen van je vinden en dat je onzeker wordt. Mijn twee oudere broers pesten mij vroeger soms met dat ik een meisje was. Die kunnen niet rennen, klimmen en pijltjes schieten, dat soort dingen. Toen ik klein was verkocht ik ze gewoon een schop, maar later werd ik er verdrietig om en wilde ik ook ‘one of the guys zijn’.

Inmiddels weet ik wel beter en ben ik er super trots op om een vrouw te zijn. Maar hoe graag zou ik stiekem dat meisje weer willen laten zien. Die durft te gillen, zonder schaamte, en eindelijk met die broek aan zou willen koppeltje duikelen.

Daarom deze week het filmpje van Always In ’t Zonnetje. Het vertelt dat ‘like a girl’ niet negatief of zwak betekent maar juist iets is om trots op te zijn. En mijn gil-wens bedenk ik me nu… Als t een beetje meezit kan ik die over een paar weken tijdens de bevalling eens lekker laten uitkomen :).

Fijne week allemaal,

Liefs Willemijn