Sluit venster
woensdag 5 augustus 2015
Life is like a roller coaster

Ken je dat gevoel? Dat je denkt dat je iets nodig hebt om iets te kunnen… Misschien iets wat ik alleen heb, maar als ik onzeker ben over dingen dan merk ik dat ik er boeken over wil verslinden. En ik ga met iedereen in gesprek om te vragen hoe zij het doen (en denk dan snel ‘zie je wel… ik kan het toch niet’). 

Al met al best wel dingen waar ik last van had en van dacht ‘hier wil ik iets mee’. Zo gezegd, zo gedaan… Ik koos voor een opleiding in Leiden met 10 wildvreemde mensen en dacht, doe mij maar een paar boeken en dan weet ik hoe ‘t werkt en heb ik het onder controle. Appeltje - eitje.

Maar zo makkelijk gaat dat niet kan ik je zeggen. Sommige mensen noemen het een proces, maar ik noem het een achtbaan. En dan eentje die niet stopt en waar je de hele tijd gilt dat je eruit wilt. Arme San, hij houdt helemaal niet van pretparken maar zit toch ongevraagd naast mij in dat karretje. En ik kan je vertellen voor hem was de rit misschien nog wel twee keer zo erg, want ik moest toch ergens mijn woede en frustratie kwijt… 

Na een jaar Leiden kwam er dan eindelijk een einde aan de achtbaan en ging ik inzien dat de achtbaan helemaal niet zo eng was en dat ik er eigenlijk wel plezier in had gekregen. Ik zat nog net niet helemaal achterin te roepen dat ik nog een keer wilde en het liefst dan nog wat harder. 

Wat het allermooiste was aan deze opleiding was dat ik op mezelf durfde te vertrouwen en inzag dat ik de moeite waard was. Vast geen toeval dat op de dag van mijn diploma-uitreiking San mij ten huwelijk vroeg met de woorden dat hij me mooi vond om wie ik was… 

Vandaag zijn we 4 jaar getrouwd en denk ik nog even terug aan het aanzoek op het strand. San, ik ben je iedere dag dankbaar dat je er voor me bent! Hou van jou!

Liefs, Willemijn