Sluit venster
vrijdag 3 oktober 2014
Stralen!

Stralen deed ik toen ik haar op mijn buik had liggen. Eindelijk wist ik hoe ze eruit zag. Wat een prachtig meisje en wat een mooie donkere haardos! Ik was meteen verliefd!nDe bevalling zit erop, die  van Noah Sem is mij best meegevallen dus ik dacht deze bevalling doe ik ook wel even. Misschien was het mijn instelling die ervoor zorgde dat dit helaas niet zo was. 

Pfff… Ik bespaar je de details, maar wat was het pittig.  Maar goed, het al oude cliché is waar: het was het allemaal dubbel en dwars waard! En we zijn er allebei gezond en wel doorgekomen en inmiddels ook al weer wat hersteld (voor mij dan).

Nog super bedankt voor alle lieve berichtjes, kaartjes en kadootjes. Onwijs leuk om jullie reacties op het mooie nieuws te lezen!

Tijdens deze kraamweek had ik me voorgenomen om het er dit keer eens flink van te nemen. Ik hoopte op een ouderwetse en lieve kraamhulp die met schaaltjes yoghurt met verse aardbeien en sapjes en weer een fruithapje langs mijn bed zou staan (en die hadden we, hoera!!). Ja, ik lag een week lang als een prinses heerlijk genesteld in de slaapkamer. Ipad, tijdschrijften, Netflix-lijstje, telefoon en natuurlijk de wieg met mn lieve poppetje!

Een week ja… Toen kon ik niet meer. Ik was er klaar mee met dat gehang en geluier, ik wilde erop uit. Samen met Iselynn, San en Noah-Sem naar buiten, een frisse neus halen, de wereld in.

Sander had een draagdoek gekocht, heel handig zei hij komt zeker van pas. Die gingen we nu maar eens gebruiken dacht ik. Na ruim een half uur alles pakken, van jassen, speen, wel mutsje geen mutsje, waar is de riem van Zio (onze hond) en nog een half uur om die draagdoek om te krijgen kwamen we licht bezweet aan in het park.

Heerlijk was t, voor t eerst buiten met z’n vieren :). Maar toen ik naar Sander keek vond ik die beentjes van Iselynn in de draagzak toch wel wat stil hangen. Ik vroeg aan Sander, ademt ze nog wel? Maar dat had ik beter niet kunnen vragen. Sander schoot in paniek, want Iselynn zat zo dicht op hem gepakt dat hij het niet kon zien, Noah-Sem flipte hierdoor ook, Sander pakt een brullende Noah-Sem op en loopt met grote passen richting huis om die doek af te doen en te kijken. En dat in 3 seconden….

Daar stond ik alleen in het park met alleen Zio nog aan de lijn. Ja en dat voelt raar. Net bevallen, nog niet mobiel, licht kreupel, zonder kind met alleen een hond… De mensen zullen wel gedacht hebben.
En ja natuurlijk ademde ze nog…

Maar goed. Ook het moment van ‘wat moet ik aan’ kwam weer. Die joggingbroeken was ik nu wel zat. En ik heb natuurlijk een man die altijd super enthousiast kan vertellen over wat voor nieuwe kleding hij heeft ingekocht of in de winkel heeft laten hangen.

En dan wil je dat ook weer. Een tuniekje met skinny of legging. En die had ik nog, maar dat tuniekje kreeg ik niet meer over m’n heupen. Potdorie, dat was toch even brullen. Jaahaa ik weet t, het is nog maar heel kort geleden dat ik ben bevallen, maar het voelt alsof je nog even wordt gestraft voor die 9 maanden zwanger zijn. Ik bedoel, die bevalling is toch al heftig zat :). En ik weet heel goed dat ik er iets heel moois voor terug heb gekregen, maar toch vind ik het oneerlijk.

Ach, het helpt mij dat ik inmiddels ervaar dat de nieuwe kleding al wat losser gaat zitten en dat ik straal als ik mezelf in de spiegel aankijk. En die kleding van daarvoor, die pas ik volgend jaar pas weer, anders wordt het weer brullen :).

Enne Joost volgende week staat onze eerste afspraak. Wees een beetje lief voor me :)!!!!