Sluit venster
donderdag 1 januari 2015
Vallen en opstaan

Ik ben inmiddels drie maanden aan het sporten en zowaar ga ik het leuk vinden! In het begin moest ik me er echt toe zetten, maar als ik er eenmaal was dan ging ik als een speer, met het gevolg dat ik na drie keer trainen al bij de fysio zat omdat ik te hard had getraind… Conclusie: durf grenzen te stellen en voor jezelf op te komen. Hmmm, dat heb ik vaker gehoord ;-).

Doorgaan tot het bittere eind, niet zo goed tegen m’n verlies kunnen… Naast al mijn super positieve eigenschappen ;-), is dat ook typisch Willemijn. Ik moet opeens aan vroeger denken toen ik met m’n vader vaak een potje Rummikub deed. Als ik verloor, nou joh, dan was ik boos en lag het natuurlijk allemaal aan mijn vader. En hij vond dat natuurlijk niet en wilde mij ook niet laten winnen. Dat krijg je als je twee mensen bij elkaar zet die in alles wat ze doen de beste willen zijn.

Nu ik ouder word begin ik in te zien dat ik best veel op hem leek. Ik kan er nu zelfs trots op zijn, want het positieve van dat bittere eind en boos worden als je verliest is dat je nooit snel opgeeft. Ik ben wel een vechtertje.

Maar goed, de andere kant is dat ik het lastig vind om grenzen te stellen (of eigenlijk soms geen grens wil, maar dat kan natuurlijk niet). Dus Joost, mijn sporttrainer, bij deze, ik kan je elke les nog wel vervloeken maar ben toch wel echt heel blij dat mij leert om op een gezonde manier m’n grenzen te verkennen en stellen. Je doet dat door mij vertrouwen te geven in mezelf en mij mijn eigen grenzen te laten verkennen. Mijn grenzen, dus kijken hoever ík kan gaan en niet hoe ver ik wil of kan gaan voor iemand anders.

En ja, dat doet pijn. Maar zo werkt het nou eenmaal als je jezelf wilt ontwikkelen. En daar zijn mijn kinderen een prachtig voorbeeld van: vallen en weer opstaan!

Liefs Willemijn