Sluit venster
vrijdag 12 september 2014
Working mom

Na een aantal maanden begon ik mezelf weer te vinden en kwam toen voor de volgende uitdaging te staan: balans vinden tussen werk en moeder zijn.

Heerlijk vond ik het om weer iets voor mezelf te doen en dat ik voor een aantal dagen weer gewoon Willemijn kon zijn. Overigens ging dat ook niet zonder tranen. Maar als ik eenmaal op mijn werk was dan genoot ik. Ook omdat Noah-Sem bij mijn ouders en schoonouders kon zijn, zij hadden aangeboden om op te passen, echt luxe, en voor mij minder lastig om hem achter te laten.

Ik worstelde die eerste tijd wel heel erg met het aantal dagen dat ik wilde werken. Niet om te slijmen, maar ik vind mijn werk echt heel leuk en wil best wat uren draaien. Maar ik durfde niet te beslissen, wilde graag 32 uur maar bleef maar open staan voor wat iedereen daar van vond en vroeg het ook aan jan en alleman wat ze ervan vonden. Tja en dan beslis je niet, of kom je er weer op terug. De een vond het veel te veel (oh, zal ik dan toch 24 of misschien 18?), de ander vond het te weinig (misschien toch die koopavond of zaterdag erbij?) en alles wat er tussen zat aan tijden en adviezen heb ik gehoord en overwogen. Voor hoeveel uur zou ik nou gaan? Anderen kunnen dit niet voor je beslissen, en dat is achteraf maar goed ook! Maar soms zou het wel makkelijk zijn wanneer iemand zegt wat het beste is.

Toen ik overigens eenmaal de keuze had gemaakt (jawel 32 uur) hoorde ik er niemand meer over. Of laat ik het zo zeggen misschien ook wel maar het kwam in ieder geval niet meer binnen. Zo werkt dat dus blijkbaar…